art folie |ärt fôˌli|

historia sztuki dla początkujacych

Posts Tagged ‘kanon dzieł sztuki

notatki – sztuka starożytnego Rzymu

with 17 comments

Sztuka starożytnego Rzymu

 

 

Wszystkie Rzymskie dzieła przejawiają silne wpływy sztuki greckiej.

Pierwsza faza bezpośrednich kontaktów Rzymu z ośrodkami artystycznymi świata greckiego naznaczona jest licznymi grabieżami. Ekspansja rzymska na południowe tereny i podbój Grecji wywarło duży wpływ na sztukę.

Rozwinął się ruch kolekcjonerski i muzealny.

Sztukę rzymską zdominowały dwa pojęcia: pragmatyzm i realizm.

Można zauważyć typowe elementy greckiej architektury jak wznoszenie budowli na planie prostokąta, występowanie portyków, zastosowanie kamienia i marmuru, budowa miast na planie prostokąta z regularną siatką ulic (Pompeje). Jednak to właśnie w dziedzinie architektury Rzymianie przejawiali największą oryginalność.

Tworem rdzennie rzymskim są termy czyli łaźnie publiczne, które były ponadto miejscem spotkań, rozrywki i wypoczynku. Nowość stanowił też system ogrzewania (hypocaustum).

Również amfiteatr to czysto rzymski typ budowli – konstrukcja na planie elipsy z centralnie położoną areną na której rozgrywały się walki, oraz wznoszącą się dookoła widownią.

W teatrze rzymskim nowością jest superpozycja – w kolejności na poszczególnych kondygnacjach porządek dorycki a w zasadzie toskański, joński i koryncki.

Realizm objawiał się przede wszystkim w rzeźbie, która odeszła od idealizujących teorii greckich. Jednak większość rzymskich rzeźb z tamtego okresu to wierne kopie dzieł greckich rzeźbiarzy. W Rzymie rozkwitła jednak rzeźba portretowa, szczególnie w formie popiersi.

Przejętym z innych kultur ale jakże popularnie używany w Rzymie był łuk. Dekoracje na zewnątrz łuku były najczęściej wzorowane na greckie. Łączono go także z kolumną – Łuk Triumfalny , Łuk Tytusa – podwójny, Łuk Sewera i Konstantyna – podwójny. Pojawiły się rotundy i kopuły.

 

Artykuł o prostytucji w starożytnym Rzymie – czytaj

 

Okres republikański i wczesnego cesarstwa do upadku Nerona

(III wieku p.n.e. – 68 r. n.e.)

 

Świątynia Westy w Tivoli

Świątynia Westy w Tivoli - fasada i rzut

Świątynia Westy w Tivoli - fasada i rzut

 

 

Świątynia Westy w Tivoli, widok od zbocza

Świątynia Westy w Tivoli, widok od zbocza

 

Jest to najstarsza okrągła świątynia, poświęcona bogini ogniska domowego zwanej Westa, wznosiła się na Forum Romanum, niedaleko Rzymu. Zbudowano ją w pierwszej ćwierci I wieku p.n.e. Podobna powstała w II wieku p.n.e. na Rynku Wołowym nad Tybrem. Świątynia wzniesiona na wysokim podium dostępna tylko od frontu.

Ma bogatą dekorację: fryz girlandowy i głowice kolumn w porządku kompozytowym tak zwanym koryncko-jońskim. Świątynia rzymska to budowla wybitnie fasadowa, o wyraźnej przewadze osi podłużnej nad poprzeczną. Ściany murowano i licowano kamiennymi płytami.


Akwedukt Pont-du-Gard

Akwedukt Pont-du-Gard

Akwedukt Pont-du-Gard, Nimes, Francja

 

Akwedukt z języka łacińskiego oznacza wodociąg, które doprowadzały wodę z odległych ujść do miast, układano na zasadzie powolnego, stałego spadku. Nad dolinami głęboko wyciętymi w korytach rzecznych budowano wiadukty i mosty służące jako podbudowa. Ta konstrukcja arkadowa miała wiele zalet, nie przecinała szlaków komunikacyjnych i transportowych, wymagała mniej budulca i była lżejsza od ślepego muru tej samej wysokości. By uzyskać stabilność, arkady ustawiano w kilku kondygnacjach, nadając im zmienną wysokość, rozpiętość oraz różną grubość filarów.

Mosty i akwedukty budowano niekiedy z kamiennych ciosów układanych na styk bez zaprawy. Przykładem takiego akweduktu jest właśnie Pont-du-Gard zbudowany w latach 26-16 r. p.n.e. opodal miasta Nimes w południowej Francji, wodociąg wzniesiony na wysokość 40m., a woda płynie z odległości 56 km przy spadku 35cm/km. Wydajność wynosi 40.000 litrów dziennie. Rzymscy architekci w ten sposób budując akwedukty połączyli pożyteczność z piękną proporcją spiętrzonych arkad.


Ołtarz Pokoju

Ara Pacis - Ołtarz Pokoju

Ara Pacis - Ołtarz Pokoju

 

Ołtarz Pokoju mieści się na Polu Marsowym w Rzymie. Ukończony i konsekrowany w 91 roku p.n.e. Jego wzniesienie ślubował cesarz August. Ołtarz właściwy otoczony jest marmurowym ogrodzeniem, pokryty płaskorzeźbami ornamentalnymi, mitologicznymi i historycznymi zaprogramowanymi zgodnie z głównymi wytycznymi polityki pierwszego cesarza.

Relief z Ołtarza Pokoju

Relief z Ołtarza Pokoju

 

Płaskorzeźby wykonane wg greckiej kultury klasycznej stanowią prawdziwy pean na cześć Augusta oraz realizację wszystkich jego dyrektyw. Na jednej z płaskorzeźb widzimy personifikację Ziemi jako matka karmicielka siedząca wśród żywiołów: powietrza i wody jest symbolem pokojowych czasów, szczęścia i dobrobytu. Reliefy historyczne przedstawiają procesję oraz ukończenie ołtarza. Bierze w niej udział August w towarzystwie najwyższych kapłanów. W ceremonii uczestniczy cała rodzina – wyraz propagandy dynastycznej. Motywem reliefu ornamentalnego są wici akantu, winorośli i niezwykłych łabędzi na ogrodzeniach wykonanych z marmurowych płyt. Łabędzie symbolizują boga Apollina, którego cesarz August szczególnie cenił. W 1939 roku Ołtarz zrekonstruowano, stoi on niedaleko mauzoleum Augusta.

Wysokość fryzu 1,55 m.


Statua Barberini

Statua Barberini

Statua Barberini

 

Rzeźbę portretową można podzielić na dwie zasadnicze kategorie:

  • portret statuaryczny, czyli posąg w todze lub zbroi z portretową głowią
  • popiersie, które osadzono na niskiej bazie z napisem.

 

Statua Barberini przedstawia Rzymianina w todze trzymającego dwa popiersia wskazując swoje zacne pochodzenie. Portret ten ceniono za naturalizm.

Pochodzenie łączy się z portretami werystycznymi  późno-hellenistycznymi oraz woskowymi maskami przodków, gromadzonych w arystokratycznych domach.

Statua powstała około 40-30 roku p.n.e. w okresie późnej republiki w Rzymie. Wysokość 1,65m.


Dom rzymski w Pompejach

Typowy dom w Pompejach

Typowy dom w Pompejach

 

Był to dom jednorodzinny, stojący przy ulicy w luźnej zabudowie, parterowy lub jednopiętrowy z wewnętrznym dziedzińcem (atrium), częściowo przekrytym, z którego był dostęp do wszystkich pomieszczeń. Po skośnie ustawionych płatach dachu nad atrium, woda spływała do basenu (impluvium), który mógł być otaczany kolumnowym portykiem. Na osi wejścia znajduje się w głębi gabinet pana domu (tablinum), a po jego bokach dwie jadalnie (triclinia) – letnia i zimowa. Jedno z pomieszczeń frontowych zajmował przeważnie odźwierny.

Dom w Pompejach, rysunek poglądowy

Dom w Pompejach, rysunek poglądowy

 


Flora – Primavera, fresk z domu w Stabiach

Flora

Flora

 

W bogatej sypialni domu w Stabiach znajdują się freski czterech mitycznych postaci: Medei, Ledei, Diany i dziewczyny, zapewne bogini kwiatów – Flory. Kiedyś uważana za kopię greckiej Wiosny. Dzieło zainspirowało Botticellego twórcę słynnej Primavery, dlatego malowidło stabiańskie nosi taką umowną nazwę.

Dzieło pochodzi z roku ok. 50-79 r. n.e.

Wysokość 40 cm.


Freski z Domu Wettiuszów w Pompejach/ freski z Herculanum

Dekoracje ścian w pompejańskim Domu Wettiuszów ukazują prawdziwy rozkwit malarstwa iluzjonistycznego. Pochodzą z drugiej połowy I wieku n.e. Piętrzyły się tu perspektywiczne obrazy przedstawiające ogromne prześwity, a w nich dalsze komnaty o uchylonych drzwiach i otwartych oknach, loggie, balkony i pergole.

Główny obraz umieszczony został pośród ścian w wymalowanej w łudzący oko sposób niszy przypominającej kapliczkę, tzw. edikulę. Triclinium w domu Wettiuszów zwane jest salonem Iksjona.


Posąg cesarza Augusta

Posąg cesarza Augusta

Posąg cesarza Augusta

 

Posąg cesarza Augusta w pancerzu i płaszczu naczelnego wodza wystawiony był w prywatnej rezydencji cesarzowej Liwii w Prima Porta pod Rzymem. Powstał w 20 roku p.n.e.

August pragnął pokazać się poddanym jako władca pełny cnót, zwłaszcza dzielności i pobożności. Legendzie o boskim pochodzeniu przypomina Amorek, syn Wenus, pramatki Juliuszów u nóg Augusta. Bose stopy wodza są namiastką heroicznej nagości. Korpus wykonany wg kanonu Polikleta, a głowa stanowi kanoniczny portret cesarza. Reliefy pancerza upamiętniają sukces dyplomatyczny – odebranie od Partów znaków legionowych w 20 roku p.n.e. 
Wysokość 2.04 m.


Okres średniego cesarstwa, od Flawiuszów do upadku Sewerów

(69 r. p.n.e. – 235 r. n.e.)


Amfiteatr Flawiuszów w Rzymie

Koloseum, Colosseo, Amfiteatr Flawiuszów

Koloseum, Colosseo, Amfiteatr Flawiuszów

 

Budowla zakończona około 81 r. n.e. przez dynastię Flawiuszów. Od VIII wieku n.e. zwana Koloseum. Mógł on pomieścić 50.000 widzów siedzących i 23.000 stojących. Był wysoki na 50 metrów, zbudowany na planie elipsy – dłuższa oś wynosiła 188 m., a krótsza 156 m.

Zapewniał miejsce rozrywki – krwawe walki Gladiatorów, dzikich zwierząt, pseudo polowania oraz pozorowane bitwy morskie (naumachie). W razie potrzeby nad amfiteatrem rozpinano na 240 masztach oponę przez oddział marynarzy.


Budowle flawijskie – ogromne, pełne przepychu o wnętrzach urozmaiconych licznymi eksedrami i niszami, suto dekorowanymi wykładzinami, mozaikami i malowidłami. Fasady w wielkiej liczbie otworów wejściowych i okiennych, zapewniały efektywną grę światła i cienia na ich powierzchni. Kolumny i pilastry wznoszone w budowlach kilkupiętrowych w różnych porządkach architektonicznych podpierały architrawy i gzymsy. Elewacja – zastosowany spiętrzony porządek toskański, joński i koryncki oraz arkadowy, po 80 w trzech dolnych kondygnacjach co ujmowało Amfiteatrowi ciężaru, której korona ozdobiona jest pilastrami. Podziemne miejsce było schronieniem dla dzikich zwierząt.


obejrzyj interaktywnie Koloseum (BBC)


Łuk Tytusa

Łuk Tytusa

Łuk Tytusa

 

Zbudowany został po śmierci Tytusa przez Domicjana (81-96 rok n.e.).

Stanowi pamiątkę zwycięstwa w wojnie żydowskiej ukoronowane zdobyciem Jerozolimy i zburzeniem świątyni w 71 roku. Łuk Tytusa z zewnątrz ozdobiony skromnie, wewnątrz posiada niezwykle ciekawą dekorację.


Na sklepieniu ukazana jest apoteoza zmarłego Tytusa unoszonego w przestworza na skrzydłach orła. Natomiast o triumfie Tytusa przypominają dwie płaskorzeźby w bramie: Tytus wieńczony przez Wiktorie na kwadrydze oraz najcenniejsze trofea wojenne – menora (siedmio ramienny świecznik) i długie srebrne trąbki (przybory kultowe używane w świątyni jerozolimskiej). Płaskorzeźby są również ciekawe od strony frontalnej, stanowią świetny przykład stylu flawijskiego charakteryzującego się malowniczością, światłocieniem wzmagającym iluzje głębi przestrzennej, wieloplanowością oraz zróżnicowaniem wysokości reliefu.


Kolumna Trajana w Rzymie


Monumentalny pomnik wznoszący posąg cesarza na wysokość 100 stóp rzymskich (ok. 30 m) Kolumna została ukończona w 113 roku n.e.


Budowla była grobowcem, urna z prochami Trajana została pochowana w bazie kolumny, a kroniki dwóch zwycięskich wojen stoczonych z Dakami zostały wyrzeźbione na trzonie. Relief na spiralnej wstędze zawiera 404 sceny (dł. 250 m). Za czasów Trajana rzeźby tworzono w stylu klasycyzmu, pokryte reliefami historycznymi w stylu kontynuacyjnej narracji. Celem jest wyeksponowanie głównego bohatera.


Panteon w Rzymie


Panteon w rzymski to świątynia wszystkich bogów. Po raz pierwszy wzniesiona w epoce Augusta. Najprawdopodobniej zbudowana na planie prostokąta. Wzniesiona jeszcze raz za czasów Hadriana w latach 119-125 r. n.e., nadając budowli oryginalną, niepowtarzalną formę. Panteon Hadriana jest najwyższym osiągnięciem rzymskiej architektury sakralnej. Składa się z prostokątnego portyku kolumnowego z trójkątnym frontonem, niewielkiego przedsionka także z frontonem i rotundy krytej hemisferyczną kopułą z otworem pośrodku.


Średnica rotundy i jej wysokość mają ten sam wymiar: 43.2 m. Od frontu rotunda i kopuła były częściowo przysłonięte wysoką attyką, by stworzyć złudzenie tradycyjnej budowli sakralnej. Kopuła ma kształt regularnej półkuli. Światło wpadające przez jej okrągły otwór rozprasza się równomiernie, a nisze w ścianach i kasetony  sklepienia skupiają cień, wywołując efekt optyczny. W siedmiu niszach stały posągi bóstw planetarnych, a w przedsionku statuaryczne portrety Augusta i Agrypy.

 

Posąg konny Marka Aureliusza


Jeden z najsłynniejszych posągów rzymskich, wykonany ze złoconego brązu między 166-180 rokiem n.e.

Marek Aureliusz jest tu przedstawiony w charakterze wodza, jednak wyraz twarzy, miękkość rysów oraz uczesanie wskazują na filozofa


W starożytności stał on na Lateranie, później na Placu Kapitolińskim, od 1985 r. z powodu zniszczeń, w Muzeum Kapitolińskim w Rzymie.

Wysokość rzeźby 4.24m


Łuk Konstantyna

Budowla upamiętniająca zwycięstwo nad Maksencjuszem. Znajduje się na Drodze Triumfalnej w pobliżu Koloseum. Dokończony w 315 roku n.e.

Łuk zdobią pochodzące z wcześniejszych lat płaskorzeźby, wymontowane z pomników Trajana, Hadriana i Marka Aureliusza. Z epoki Konstantyna na bocznych fasadach pochodzą dwa medaliony przedstawiające personifikację wschodzącego słońca i zachodzącego księżyca, a Wiktorie w nadłuczach, barbarzyńcy na bazach, a przede wszystkim, długi wąski fryz opuszczający boczne przęsła nad przelotami.

Fryz ilustruje wojny z Maksencjuszem, przemówienie w Rzymie Konstantyna do ludu oraz rozdawanie zasiłków.


galeria – sztuka manieryzmu

leave a comment »

     galeria on-line

kanon dzieł sztuki manieryzmu

kliknij, aby otworzyć galerię on-line

kliknij, aby otworzyć galerię on-line

galeria – sztuka między renesansem a gotykiem, sztuka renesansowa

leave a comment »

galeria on-line

1. kanon dzieł sztuki okresu między gotykiem a renesansem

giotto-malowidlo-ze-sciany-nawy-e28093-sen-joachima-kaplica-scrovegni

kliknij, aby otworzyć galerię sztuki okresu między gotykiem a renesansem

 

 

galeria on-line

2. kanon dzieł sztuki renesansowej

kliknij, aby otworzyć kanon dzieł sztuki renesansowej

kliknij, aby otworzyć kanon dzieł sztuki renesansowej

notatki – sztuka starożytnego Egiptu

with 8 comments

SZTUKA STAROŻYTNEGO EGIPTU


kliknij, aby otworzyć pełną galerię zbioru dzieł starożytnego Egiptu

kliknij, aby otworzyć pełną galerię zbioru dzieł starożytnego Egiptu

 

Wybaczcie powyższe zdjęcie, jest po prostu zabawne. Powinny być takie imprezy tematyczne na wydziałach historii sztuk w całym kraju ;) 

Temat na maturze nie jest jakoś mocno eksploatowany, niemniej jednak w kanonie jest już zaznaczone, że należy umieć dokładnie opisać kilka dzieł. Na nasze nieszczęście czasem się pojawiają… Na pewno należy dobrze znać kanon piękna wg. Egiptu i umieć nazwać wszystkie dzieła. 

 

Tak więc – należy umieć rozpoznać:

1. Piramida faraona Dżesera w Sakkara (bryła)
2. Sfinks w Gizie 
3. Triada króla Mykerinosa 
4. Gęsi z Meidum 
5. posągi pary książęcej Rahotepa i Nofret 
6. Skryba z Sakkary
7. świątynia królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari
8. świątynia Ramzesa II w Abu Simbel (fasada)
9. Posąg Sezostrisa I
10. Kolosy Memnona (posągi Amenhotepa III)
11. Złota maska Tutenhamona
12. malowidło przedstawiające płaczki – grobowiec w Tebach
13. malowidło przedstawiające córki Echnatona
14. głowa królowej Nefretete

Nie będę opisywać tych dzieł oddzielnie, są w galerii i można sobie pooglądać, jeśli ktoś sobie życzy (w galerii on-line). 

 

Należy też dokładnie  zanalizować treść i formę:

1. paleta Narmera 
2. piramidy Cheopsa, Chefrena, Mykerinosa w Gizeh 
3. faraon Mykerinos z małżonką
4. polowanie na dzikie ptactwo z grobu Menny
5. malowidło tancerka i dwie muzykantki, grobowiec Nachta w Tebach 
6. płaskorzeźba Echnatona z rodziną 
7. świątynia Horusa w Edfu (plan, pylony)  

 

Wszystkie te dzieła znajdują się mojej galerii on-line

 

mapa Egiptu

mapa Egiptu

 Egipt – (z języka egip.) kemet – czarna ziemia

 

 

Kilka wiadomości ogólnych:

- Nil regulatorem życia mieszkańców Egiptu
– kwiaty lotosu, papirus
– brak lasów (drewna)
– duże złoża minerałów, kamieni (piaskowiec, wapień, bazalt, czarny i czerwony granit)
– turkusy, agaty, ametysty, kryształ górski
– złoto
- religia i ustrój to nierozerwalny związek władzy i wierzeń, sztuka funkcjonalna dla władzy i religii

 

Artysta i dzieło

- artysta = rzemieślnik
– architekt = szczyt drabiny społecznej 

- cenieni wyżej niż chłopi, ale posiadający niską pozycję społeczną
– twórczość ma charakter obiektywny
– wyrażali przekonania powszechne i stałe 

- najwybitniejsze dzieła to: posągi bóstw i władców, portrety kapłanów, książąt, grobowce, świątynie, wyposażenie grobów i malarstwo ścienne
– dostojne, nieruchome twarze posągów, nietknięte upływem czasu
monumentalna sztuka ma służyć władzy i religii: gloryfikować władcę, odtwarzały zróżnicowanie społeczne, przekazywały i umacniały wierzenia religijne

- sztuka pełni funkcję ideologiczną 

 

Architektura 

- sepulkralna (grobowcowa)
– świątynna (sakralna) 

- mastaby – kopiec w kształcie nasypu ziemnego o ukośnych ścianach, z kamienia lub cegły, zawierająca sarkofag z mumią zmarłego (pod ziemią)
– najstarsza piramida – piramida schodkowa Dżesera (architektem był Imhotep) 
– w okresie Nowego Państwa zaczęto kuć grobowce w skałach  (Dolina Królów, świaątynia Ramzesa II i Nefertari w Abu Simbel, świątynia Hatszepsut w Dejr el-Bahari) 

 

świątynie:

- tworzywem architektonicznym był kamień (twardy, ciężki w obróbce determinował wygląd bryły)
– zasadą konstruowania jest najprostrze prawo przeciwstawnych sił ciążenia i podpierania

- bryły statyczne – nie mają prześwitów, są osiadłe, ciężkie, nieruchome 
monumentalizm
– formy wielkie, zwarte, silnie uproszczone 

- filar – podstawowy element konstrukcyjny (o przekroju czworoboku, później koła), z kapitelem i bazą (by zwiększyć powierzchnię odbierania ciężaru stropu i ciśnienia na podłoże, potem cele dekoracyjne) 
– filar dekorowano kształtami liści palmowych lub pąka lotosu

- półkolumna – połówka kolumny rozcięta wzdłuż osi pionowej, zrośnięta z trzonem muru
krajnik (gzyms) – poziomy występ muru naśladujący zwój maty
fryz – pas dekorujący, o motywach kwitnących trzcin

 

odkrycia:

- początkowe badania w Dolinie Królów (G.B. Belzoni) 1815 r.
– odkrycie hieroglifów z kamienia z Rosette (Champollion) 1822 r.
– aleja Sfinksów, grobowiec Ti w Sakkarze (August Mariette) 1850 r.  
– odkrycia w Dejr el-Bahari (W.M.F. Petrie) od 1880 r.
– mumia Echnatona (Teodor Davis) 1907 r.
– grobowiec Tutenhamona (Carter i Carnarvon) 1922 r.  

 

Rzeźba

- monumentalna
– wykonywana w granicie / bazalcie (większe rzeźby)
– drewno, wapień, czasem nawet muł nilowy (mniejsze rzeźby) 

- relief i rzeźbę pełną malowano (polichromia)

Kompozycja:

- poza umowna, konwencjonalna
– stojąca, siedząca lub krocząca postać 
– surowa, dostojna, oficjalna, pełna godności, hieratyczna postać
układ frontalny
– twarz i ciało przedstawione w ponadczasowej młodości, wolne od wad anatomicznych
portret syntetyczny
– „portret pesymistyczny” (wyjątek – portret Sesostrisa III z okresu średniego Państwa)
– portrety książąt i wyższych urzędników przedstawione jako zwykli śmiertelnicy, często z wadami anatomicznymi, realistycznie
– ukazana hierarchia społeczeństwa wielkością rzeźb
– dominujące kierunki to pion i poziom – doskonale zrównoważone
– czytelna, duża siła wyrazu
 

Malarstwo

funkcja:
– ideologiczna (przekazanie informacji lub utrwalenie wiadomości religijnych i historycznych w sposób jasny i czytelny dla przeciętnego odbiorcy)
– zdobnicza

- perspektywa odrzutowana
– umownie przekazana przestrzeń
– kompozycja podzielona na poziome pasy
– proporcje postaci zachowane dzięki pokratkowanym wzornikom z kamienia lub gipsu

- znaki pisarskie (hieroglify, pismo hieratyczne, pismo demotyczne)
– pisano od prawej do lewej, z góry na dół
– ścisły związek pisma z dziełami szutki
 

Układy kompozycyjne 

- układy pasowe
– silnie zrytmizowane (zasada rytmu jednostajnego i zmiennego, urozmaiconego obecna w całej sztuce Egiptu)
– kompozycja otwarta w dwóch kierunkach (dążenie elementów do rozprzestrzeniania się na boki)
–  płaska plama barwna
– cienki, barwny kontur
– ciepła gama barw o przewadze brązów, żółci, czerwieni
– urozmaicona gama o biele, czernie, zielenie i błękity
– barwy rozłożone płasko na przemiocie
– wyraźnie odgraniczone od siebie
– spokojna, pogodna kolorystyka
– charakter dekorujący 

 

Kanon

W okresie Starego Państwa utrwalił się kanon obowiązujący, z małymi wyjątkami, przez cały okres rozwoju architektury i sztuki starożytnego Egiptu. Ścisłe przestrzeganie wymogów kanonu wymusiło wysoki i wyrównany poziom artystyczny w starożytnym Egipcie.

Kanon dotyczył:

  • kompozycji i sposobu przedstawiania w rzeźbie postaci:
    • królowie przedstawiani byli jako osoby młode, w pozycji siedzącej lub kroczącej, były to postacie o najwyższym wzroście. Prezentowane obok żona, córka, to osoby znacznie niższe niż wymagałoby pokazanie naturalnej różnicy; urzędnicy – przedstawiani byli bardziej swobodnie, w scenach stanowiących wizytówkę wykonywanego przez nich zawodu; lud – zawsze w ruchu, przy pracy;
    • w płaskorzeźbie, malarstwie i w rysunku postać przedstawiana była zgodnie ze stałymi zasadami:
      głowa i kończyny z profilu, barki i oko en face (frontalnie), biodra w ujęciu 3/4 – była to metoda ujmowania człowieka z kilku perspektyw jednocześnie, w przekonaniu, że żaden ważny szczegół nie ujdzie w ten sposób uwagi patrzącego. Egipcjanie potrafili przedstawić postać człowieka w dowolnym oglądzie, ale odstępstwa od obowiązującej zasady czyniono tylko wyjątkowo, w odniesieniu do obcokrajowców lub ludzi niższego stanu;
  • kompozycji w układach pasowych
  • układu świątyni poświęconej, służącej kultowi władcy i bogom
  • kolumny i filary stylizowane na kształt pni i łodyg roślin, o głowicach naśladujących formę kwiatu lotosu lub liści palmowych.

 

 

 

Kanon Dzieł

 

Okres Predynastyczny

1. Paleta Narmera (ok. 3100 rok p.n.e.) 

 

Paleta Narmera

Paleta Narmera

 

 

- wysokość ok 63,5 cm

- upamiętniająca zjednoczenie Górnego i Dolnego Egiptu przez pierwszego dynastycznego władcę

awers:
- przedstawiono Narmera w koronie Górnego Egiptu jako zwycięzcę zabijającego wroga maczugą
– zoomorficznym symbolem władzy jest sokół, święty ptak boga Horusa, triumfujący nad ludem Dolnego Egiptu

rewers:
– w pochodzie ze sztandarami król nosi koronę Dolnego Egiptu
– plastyczną wizją zjednoczenia kraju jest tu para zwierząt w symetrycznym układzie ze splecionymi szyjami.

- znaleziona w Hierakonpolis należy do najstarszych zabytków pisma egipskiego 
– wieńczy ją imię króla wpisane w kwadratową figurę stylizowaną na fasadę pałacu
– imię króla: poziome wyobrażenie suma nar i pionowy rysunek dłuta mer. Po obydwu stronach imienia pojawiają się emblematy przypominające Hator, boginię-matkę o ciele krowy i ludzkiej twarzy
– godna uwagi jest stylizacja rogów bogini; ich kształt i układ przypominają do złudzenia wzniesione ręce kobiet przedstawionych na predynastycznych naczyniach, a także w postaci stylizowanych figurek

- symboliczna jest wymowa scen przedstawionych w środkowej części palety:
Po jednej stronie widzimy Narmera w hieratycznej postawie, chwytającego za czub pojmanego wroga i uderzającego weń maczugą trzymaną w podniesionej ręce. Do korony przywiązana jest rzemykiem sztuczna broda władcy. Jego biodra osłania krótki fartuszek, a do pas przymocowany jest ogon zwierzęcy, opadający luźno na łydki. Siłę króla podkreśla starannie wymodelowana muskulatura jego rąk i nóg. Sokół –wcielenie faraona; swym ludzkim ramieniem Horus-sokół, trzyma na uwięzi wroga, wyobrażonego skrótowo jako głowa tworząca całość ze skrawkiem ziemi, którego wyrastają zarośla papirusu. Za królem figura pomywacza stóp niosącego sandały faraona. Pod nogami Narmera dwóch padających lub uciekających Azjatów, za nimi zaś symboliczny kwadrat murów miejskich z ich wykuszami.

- na odwrocie palety centralną scenę, stanowią dwie lwice o wydłużonych i splecionych szyjach symbol zjednoczenia Górnego i Dolnego Egiptu
- wowyżej Narmer w czerwonej koronie Dolnego Egiptu w triumfalnym pochodzie ze sztandarami przed ciałami pokonanych wrogów o odciętych głowach

 

Stare Państwo (XXIX – XXI w. p.n.e.) 2800r. – 2000r. p.n.e.

królowie:

- Dżeser
– Cheops
– Chefren
– Mykerinos

dzieła:

- piramida schodkowa Dżesera w Gizie
– piramida Cheopsa w Gizie
– piramida, świątynia i sfinks Chefrena w Gizie
– piramida Mykerinosa w Gizie
– posąg Mykerinosa
– grobowiec Możnowładcy Ti z reliefami, Sakkara

- wypracowano najważniejsze formy architektoniczne (grobowce – mastaba, piramida) oraz dla rzeźby pełnej i reliefu

 

2. piramidy Cheopsa, Chefrena, Mykerinosa w Gizeh (Giza)

Piramidy w Gizie

Piramidy w Gizie

 

 

 

- piramidy królów czwartej  dynastii w Giza

- największa z nich piramida Cheopsa, miała początkowo wysokość ponad 146 m, to jest 280 łokci egipskich
– średnia – Chefrena 137 m
– najmniejsza – Mykerinosa 62 m
– boki jej podstawy mają długość 230 m, kąt nachylenia –51º 50’ 

- pierwotna okładzina piramidy, wykonana ze szczególnie delikatnego wapienia, została w czasach nowożytnych rozebrana
– na południe od piramidy Mykerinosa wznoszą się trzy mniejsze groby o podobnym kształcie: dwa z nich to piramidy królowych, trzeci ma charakter kultowy i mógł być miejscem tymczasowego pochówku króla

- surowe
– monumentalne
– matematycznie dokładne 

 

3. Posąg Mykerinosa i jego małżonki (ok. 2470 roku p.n.e.)

Posąg Mykerinosa z małżonką

Posąg Mykerinosa z małżonką

 

 

 

- wys. 142 cm. 

– posąg wykonany z łupku

- odznacza się miękkim modelunkiem struktury ciała
– intymność małżeńską podkreśla zarówno czuły gest królowej, jak i wyobrażenie obydwu postaci w jednakowej skali w podobnej postawie
– wraz z kilku triadami rzeźba ta zdobiła dolną świątynię grobową należącą do piramidy Mykerinosa w Gizie

 

 

Średnie Państwo (XXI – XVI w. p.n.e.) 2000r. – 1500r. p.n.e.

- kraj osłabiony walkami wewnętrznymi

dzieła:
- groby sakralne w Beni Hasan w Asuanie
– portret Sesostrisa III (“pesymistyczny”)
– wysoki poziom sztuki złotniczej i jubilerskiej

 


Nowe Państwo (XVI – XI w. p.n.e.) 1500r. – 1000r. p.n.e.

- szczyt potęgi militarnej, gospodarczej i kulturalnej
– herezja Amenhotepa IV Echnatona
– zetknięcie się z Kreteńczykami i Achajami
– najwyższy poziom rzemiosła
– usamodzielnienie się malarstwa
– wypracowano ostateczne formy architektury świątynnej

królowie:

- Hatszepsut
– Amenhotep IV Echnaton
– Tutenhamon
– Ramzes II

dzieła:

- świątynia grobowa Hatszepsut w Dejr el-Bahari
– świątynia Amon-Ra w Luksorze
– świątynia Chonsu i Mut w Karnaku
– świątynia Totmesa III w Tell el-Amarna
– świątynia i pałac Echnatona w Tell el-Amarna
– portrety Echnatona i Nefertari w Abu Simbel
– grobowiec Tutenhamona w Dolinie Królów


4. Polowanie na dzikie ptactwo z grobu Menny

 

Polowanie na dzikie ptactwo

Polowanie na dzikie ptactwo

 

- malowidło z grobu Menny (nr 69, Teby) pisarza i urzędnika w królewskich dobrach Totmesa IV
– Menna z rodziną poluje na ptactwo wodne
– ginące ptaki są magiczno-poetyckim symbolem pokonanych demonów
– dwie ryby unoszące się w „górze wodnej” to Tilapia nilotica, symbol duszy zmarłego
– na uwagę zasługuje pełna wdzięku naga postać córki Menny, która pochyla się z łodzi, zbierając nenufary

 

5. malowidło tancerka i dwie muzykantki, grobowiec Nachta w Tebach 

 

Tancerka i dwie muzykantki

Tancerka i dwie muzykantki

 

- malowidło w grobie Nachta (nr 52, Teby)
– pokój muzykujących dziewcząt kontrastuje z gibkimi ruchami tancerki, której ciało jest odsłonięte i ozdobione biżuterią, zgodnie z obyczajem zabaw w okresie XVIII dynastii


 

6. płaskorzeźba Echnatona z rodziną 

 

Echnaton IV Amenhotep z rodziną

Echnaton IV Amenhotep z rodziną

- Amenhotep przeprowadzając reformę religijną, zbudował miasto o nazwie Achetaton, do którego przeniósł z Teb stolicę państwa, oraz wzniósł liczne świątynie ku czci Atona

- daleko idącye odstępstwami od obowiązujących kanonów
– wyobrażenia osób były zgodne z rzeczywistością, ukazywały nawet wszystkie niedoskonałości postaci
– ukazanie postaci dziecka
– wizerunki Echnatona przedstawiają króla jako osobę o wydłużonej twarzy, wąskich ramionach i szczupłych rękach, wąskiej talii i szerokich biodrach

- po śmierci Echnatona sztuka amarneńska nie zanikła całkowicie, artyści przenieśli się do Memfis
– w czasach Nowego Państwa, jeszcze kilkakrotnie za rządówRamzesów, dochodziła do głosu maniera amarneńska. Jednak w sztuce egipskiej powszechnie obowiązującej nastąpił powrót do oficjalnych kanonów

 

Epoka późna (XI – IV w. p.n.e.) 1000r. – 300r. p.n.e.

Hm, no nic ciekawego o tym nie mam. Pozostaje wikipedia

 

Epoka grecko-rzymska (IV w. p.n.e. – VII w. n.e.) 300r. p.n.e. – 600r. n.e.

- władcy macedońscy (Aleksander Wielki – 332r. p.n.e.)
– Aleksandria i biblioteka Aleksandryjska
– dynastia Ptolemeuszów (Kleopatra)
– podbój Egiptu przez Rzym w 30r. p.n.e. (Juliusz Cezar)
– początki chrześcijaństwa w II w. n.e.
– podbój Egiptu przez Arabów w VII w. n.e., wpływy islamskie w sztuce


7. świątynia Horusa w Edfu (plan, pylony)  

 

Pylony świątyni Horusa w Edfu

Pylony świątyni Horusa w Edfu

 

- ośrodek kultu Horusa
– pylon świątyni jednej z największych i najlepiej zachowanych budowli sakralnych okresu ptolemejskiego (III–I wiek p.n.e.)
– relief świątyni z około 60 r. p.n.e. na pylonie przedstawia Neosa Dionizosa zabijającego wrogów Egiptu przed Horusem i Hathor, Edfu było ważnym ośrodkiem religijnym Górnego Egiptu od czasów Starego Państwa do pierwszych wieków naszej ery.

 

Dodatkowo:

- architektura, rzeźba i malarstwo starożytnego Egiptu (wikipedia)
B. Osińska „Sztuka i czas”
E. Gombrich „O sztuce”

Dzieła sztuki, które należy znać, aby zdać

with 13 comments

 

brancusi

Constantin Brancusi, Śpiąca muza, 1909-10

Prehistoria, starożytny Egipt, Mezopotamia, Kreta, Grecja i etruskowie – zrobione. Jeszcze… nawet nie chcę wymieniać… 

Po gruntownym przestudiowaniu sztuki egejskiej mogę w pełni zrozumieć fascynacje Constantina Brancusiego

Między zapamiętywaniem czym jest chryzelefantyna i gdzie dokładnie znajduje się akroterion, znalazłam dość przydatną rzecz dla wszystkich tych, którzy zdać maturę z historii sztuki chcą w miarę dobrze. Ja sama pełnego kanonu szukałam ponad 3 miesiące. 

Moja metoda polega na kolekcjonowaniu wymienionych dzieł na komputerze (odznaczam te, które już mam) i oglądanie ich namiętnie przed snem. Bo każdy wie, że randka z Fidiaszem wieczorem to rzecz święta… 

 

Kanon będę na bierząco uzupełniać (o ‚Sztukę i Czas’ na przykład i inne źródła)

 

Sztuka ery prehistorycznej (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 

- Wenus z Willendorfu 
– malowidła z Lascaux, Altamiry i Tasili
– idole neolityczne
– zespół Stonehenge (plan, rekonstrukcja, bryła)
– zabudowa Biskupina

 

Sztuka starożytnej Mezopotamii (galeria)

Umiejętność rozpoznania:

- zigurat z Ur (bryła, rekonstrukcja)
– Sztandar z Ur
– posążek Gudei z Lagasz
– stella kodeksu Hammurabiego
– płaskorzeźba Zraniona Lwica – pałac Assurbanipala w Niniwie
– Brama Isztar w Babilonie

 

Sztuka starożytnego Egiptu (galeria)

Umiejętność rozpoznawania:

- Piramida faraona Dżesera w Sakkarze (bryła)
– Sfinks w Gizie
– Triada króla Mykerinosa 
– Gęsi z Meidum 
– posągi pary książęcej Rahotepa i Nofret 
– Skryba z Sakkara
– świątynia królowej Hatszepsut w Deir el-Bahari
– świątynia Ramzesa II w Abu Simbel (fasada)
– Posąg Sezostrisa I
– Kolosy Memnona (posągi Amenhotepa III)
– Złota maska Tutenhamona
– malowidło przedstawiające płaczki – grobowiec w Tebach
– malowidło przedstawiające córki Echnatona
– głowa królowej Nefretete

Dokładna analiza treści i formy:

– paleta Narmera 
– piramidy Cheopsa, Chefrena, Mykerinosa w Gizeh 
– faraon Mykerinos z małżonką
– polowanie na dzikie ptactwo z grobu Menny
– malowidło tancerka i dwie muzykantki, grobowiec Nachta w Tebach 
– płaskorzeźba Echnatona z rodziną 
– świątynia Horusa w Edfu (plan, pylony) 

 

Sztuka świata egejskiego (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 

- Idol Cykladzki
– Paryżanka – malowidło z Knossos
– Książę wśród lilii – malowidło w Knossos
– figurka bogini z wężami
– waza kreteńska z ośmiornicą
– złota maska grobowa z Myken
– Brama Lwów w Mykenach

 

Sztuka starożytnej Grecji (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– świątynia Hery w Paestum (bryła)
– świątynia Nike-Apteros na akropolu ateńskim (bryła)
– plan akropolu ateńskiego
– tolos świątyni w Delfach (bryła, plan)
– kora archaiczna
– Apollo z Tenei
– Niosący cielę
– Woźnica z Delf
– Fidiasz – posąg Ateny Partens (na przykładzie rzymskiej kopii)
– Procesja panatenajska – płaskorzeźba z Partenonu
– Nike zawiązujące sandał – płaskorzeźba
– Fidiasz – Trzy mojry z przyczółka Partenonu
– Myron – Dyskobol
– Praksyteles – Hermes z małym Dionizosem, Afrodyta z Knidos
– Skopas – Bachantka
– Lizyp – Odpoczywający Herakles
– Nike z Samotraki
– Apollo Belwederski
– Zabijający Gall
– Ołtarz pergamoński (plan, bryła, płaskorzeźby z fryzu)
– Przykładowe wazy w stylach: geometrycznym i orientalizującym, czerwonofigurowym i czarnofigurowym
– Czerwonofigurowa waza François 

 

Dokładna analiza treści i formy:

- Posąg kurosa (np. z Sunion)
– Waza czarnofigurowa z przedstawieniem Achillesa i Ajaksa grających w kości
– Partenon na akropolu ateńskim (plan, bryła)- Erechtejon na akropolu ateńskim (plan, bryła ogólnie i od strony ganku kariatyd)
– Poliklet Młodszy – Teatr w Epidauros (plan, widok ogólny)
– Poliklet – Doryforos
– Praksyteles – Apollo z jaszczurką
– Lizyp – Apoksyomenos
– Grupa Laokoona
– Wenus z Milo

 

Sztuka etruska (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 

- sarkofag małżonków z Caere
– model świątyni etruskiej
– wilczyca kapitolińska

 

Sztuka starożytnego Rzymu (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 

- świątynia Westy w Tivoli (bryła) 
– łuk Tytusa
– Forum Trajana w Rzymie (plan, widok ruin z kolumną)
– akwedukt tzw. Pont-du-Gard w Nîmes
– Maison Carree w Nîmes (bryła)
– Ołtarz Pokoju w Rzymie – Ara Pacis Augustae (bryła, płaskorzeźby)
– statua Barberini
– portret cesarski
– Primavera, fresk z domu w Stabiae
– Freski z domu Wettiuszów w Pompejach
– Malowidła z willi Liwii – Prima Porta 

Dokładna analiza treści i formy:

- Panteon w Rzymie (plan, przekrój, fasada, wnętrze)
– Amfiteatr Flawiuszów (Koloseum w Rzymie) (bryła, elewacja)
– Łuk Konstantyna
– Kolumna Trajana w Rzymie
– Posąg konny Marka Aureliusza w Rzymie
– Posąg cesarza Augusta z Prima Porta
– Dom rzymski w Pompejach (przykładowy np. rekonstrukcja)

 

Sztuka wczesnochrześcijańska, bizantyjska i bizantynizująca (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– mauzoleum Santa Constanza w Rzymie (wnętrze, plan)
– bazylika San Apollinare Nuovo (wnętrze, mozaiki)
– sarkofag wczesnochrześcijański (przykładowy)
– Dobry Pasterz – mozaika z Mauzoleum Galii Placydii w Rawennie
– Chrystus Pantokrator z Capelli Palatyna w Palermo
– Chrystus – Dobry Pasterz – rzeźba
– Ikona Matki Boskiej Włodzimierskiej
– Bazylika św. Marka w Wenecji (fasada) 

Dokładna analiza treści i formy:
– rekonstrukcja i plan wczesnochrześcijańskiej bazyliki św. Piotra w Rzymie
– kościół San Vitale w Rawennie (plan, wnętrze, mozaiki z prezbiterium)
– Antchemios z Tralles, Izydor z Miletu – kościół Hagia Sophia w Konstantynopolu (bryła, plan, wnętrza)
– Trójca Święta Rublowa (ikona)

 

Sztuka przedromańska i romańska (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Kościół Nôtre Dame w Poitiers (fasada)
– Katedra w Spirze (bryła)
– Palatium z rotundą na Ostrowie Lednickim (plan)
– Krypta św. Leonarda na Wawelu (wnętrze)
– Rotunda NMP na Wawelu (bryła) 
– Rotunda św. Prokopa w Strzelnie (bryła, plan)
– Kolegiata w Kruszwicy (plan, bryła)
– Portal w Moissac
– Strona z monogramem z Księgi z Kells
– Karty z figurami lwa i orła z Księgi z Durrow
– Drzwi płockie
– Drzwi kościoła św. Michała w Hildesheim
– Tympanon św. Trójcy ze Strzelna
– Patena kaliska
– Kielich z Trzemeszna
– Tkanina z Bayeux
– Posadzka w Wiślicy 

Dokładna analiza treści i formy:
– kaplica pałacowa w Akwizgranie (bryła, plan, wnętrze)
– kościół Cluny III (analiza obiektu na podstawie rekonstrukcji)
– zespół budowli w Pizie
– Kolegiata w Tumie pod Łęczycą
– Drzwi Gnieźnieńskie
– Kolumny z kościoła Norbertanek w Strzelnie

 

Sztuka gotycka i protorenesansowa (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– chór kościoła w Saint Denis w Paryżu (wnętrze)
– katedra w Chartres (bryła, plan, wnętrze)
– Sainte Chapelle w Paryżu (bryła, wnętrze kaplicy górnej) 
– katedra w Kolonii (bryła)
– katedra w Wells (bryła, plan, wnętrze)
– kaplica King’s College w Cambridge (wnętrze)
– katedra w Mediolanie (fasada) 
– Pałac Dożów w Wenecji (elewacja)
– Katedra w Sienie (fasada)
– Palazzo Vecchio we Florencji (bryła)
– katedra w Gnieźnie (plan, bryła)
– katedra we Wrocławiu (bryła) 
– kościół Mariacki w Krakowie (bryła, plan, wnętrze z ołtarzem)
– kościół św. Janów w Toruniu (bryła)
– kolegiata w Wiślicy (wnętrze)
– barbakan w Krakowie (bryła)
– ratusz we Wrocławiu (bryła)
– katedra św. Wita w Pradze (wnętrze)
– most Karola w Pradze
– portal królewski w Chartres
– Grupy: Nawiedzenia i Zwiastowania z katedry w Reims
– Claus Sluter – Studnia Mojżesza w kartuzji w Champmol w Dijon 
– Salomea Odonicówna (księżna Głogowska)
– Jeździec bamberski
– Krucyfiks Gerona (koloński)
– Nicola Pisano – kazalnica w baptysterium w Pizie
– Pokłon Trzech króli – płaskorzeźba z w.w. kazalnicy
– Piotr Parler – autoportret z katedry w Pradze
– Pieta z Lubiąża
– Piękna Madonna z Wrocławia
– Wit Stwosz – krucyfiks z katedry wawelskiej
– Nagrobek Henryka Probusa
– Nagrobek Kazimierza Wielkiego
– Jean Fouquet – Madonna wśród aniołów
– Św. Anna Samotrzecia ze Strzegomia
– Tablica 10 Przykazań z Gdańska
– Epitafium Wierzbięty 
– Ucieczka do Egiptu (ze szkoły krakowskiej) 

Dokładna analiza treści i formy:
– katedra w Reims (bryła, plan)
– katedra Nôtre Dame w Paryżu (plan, bryła, wnętrze)
– kościół Mariacki w Gdańsku (plan, bryła, wnętrze)
– Uta i Eckhardt – rzeźby fundatorów z Naumburga
– Madonna z Krużlowej
– Wit Stwosz – Ołtarz Mariacki, Nagrobek Kazimierza Jagiellończyka
– Pieta z Avinionu
– Bracia Limburg – karty z Bardzo bogatych Godzinek księcia du Berry (cykl kalendarza)
– Opłakiwanie z Chomranic

 

Między gotykiem a renesansem (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Cimabue – freski z Asyżu (np. św. Franciszek
– Giotto – freski z kaplicy Scrovegnich w Padwie, freski z Asyżu
– Duccio – Maesta z katedry w Sienie
– Simone Martini – Zwiastowanie
– Lorenzetti – Alegoria dobrych i złych rządów
– Jan van Eyck – Madonna kanonika van der Paele, 
– Rogier van der Weyden – Zdjęcie z krzyża, dyptyk Ukrzyżowania
– Hieronim Bosch – Ogród rozkoszy ziemskich, Syn marnotrawny, tryptyk Kuszenie św. Antoniego , Leczenie głupoty
– Pieter Bruegel Starszy – Kraina lenistwa, Zabawy dziecięce, Kaleki, Ślepcy, Wesele chłopskie, Wieża Babel

Dokładna analiza treści i formy:
– Giotto – Spotkanie przy Złotej Bramie
– Jan van Eyck – Ołtarz gandawski, Małżeństwo Arnolfinich, Madonna kanclerza Rolin
– Mathias Grünewald – Ołtarz z Isenheim
– Rogier van der Weyden – Sąd Ostateczny
– Hieronim Bosch – Wóz siana, 
– Pieter Bruegel Starszy – Walka karnawału z postem, cykl: Pory roku, Upadek Ikara

 

Renesans (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– Filippo Brunelleschi – Ospedale degli Innocenti, san Lorenzo, Santo Spirito,
– Alberti – Tempio Malatestiano, San Andrea w Mantui, Santa Maria Novella
– Michał Anioł – projekt Kapitolu, Biblioteka Laurenziana, Zdjęcie z krzyża (Pieta z katedry florenckiej), Pieta Rondanini,  freski na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej
– Andrea Palladio – Teatro Olimpico, Il Redentore
– Jacopo Sansovino – Biblioteka św. Marka
– Andrea Sansovino – typ nagrobka renesansowego
– Lorenzo Ghiberti – II drzwi baptysterium florenckiego
– Donatello – posąg konny Gattamelaty, św. Jan Ewangelista, św. Jerzy
– Andrea Verrocchio – Posąg Davida, posąg konny Colleoniego, Maria Magdalena, Rodzina della Robbia – płaskorzeźby niemowląt z Ospedale degli Innocenti, Chrzest Chrystusa
– Fra Angelico da Fiesole – Zwiastowanie z Fiesole
– Masaccio -Wygnanie z raju
– Andrea del Castagno – Ostatnia Wieczerza
– Paolo Uccello- Bitwa pod San Romano
– Andrea Mantegna- portrety Gonzagów z Mantui, iluzjonistyczny plafon Camera dei Spozi
– Domenico Ghirlandajo – Narodziny Marii, Starzec z wnukiem
– Filippo Lippi – Madonna na tle okna
– Piero della Francesca – Zmartwychwstanie, Biczowanie, Sen Konstantyna
– Sandro Bottticelli – Powracająca Judyta, Narodziny Wenus, Opłakiwanie Chrystusa
– Leonardo da Vinci – Pokłon Trzech Króli, Dama z gronostajem, Mona Liza, Święty Jan Chrzciciel
– Rafael Santi – Zaślubiny Marii, Piękna Ogrodniczka, Madonna della Sedia, Madonna Sykstyńska, Uwolnienie św. Piotra z więzienia (w Stanzy Heliodora), portret Baltazara Castiglione, Transfiguracja, Triumf Galatei
– Giorgione – Trzej filozofowie, Koncert wiejski, Śpiąca Wenus
– Tycjan – Miłość ziemska i niebiańska, Flora, Bachanalie, Karol V na koniu, Karol V w fotelu, portret papieża Pawła III z nepotami
– Correggio – Święta noc
– Jacopo Tintoretto – Zuzanna i starcy, Cud św. Marka
– Hans Holbein Młodszy – portret Henryka VIII
– Erazm z Rotterdamu, Ambasadorowie
– Lucas Cranach Starszy – Wenus i Amor (akty), portret Marcina Lutra
– Albrecht Dürer – Ołtarz Paumgartnerów, Czterech jeźdźców Apokalipsy

Dokładna analiza treści i formy:
– Filippo Brunelleschi – kopuła katedry florenckiej, kaplica Pazzich
– Michelozzo – Palazzo di Medici-Rocardi, Bazylika św. Piotra na Watykanie (renesansowe plany budowli)
– Andrea Palladio – Villa Rotonda
– Lorenzo Ghiberti – III Drzwi do baptysterium florenckiego
– Donatello – Posąg Davida
– Michał Anioł – Posąg Davida, Pieta z bazyliki św. Piotra, Mojżesz, Nagrobek Medyceuszy, Tondo Doni, Stworzenie Adama, Sąd Ostateczny w Sykstynie
– Masaccio – Grosz czynszowy, Trójca Święta
– Mantegna – Chrystus z Brery
– Piero della Fancesca- portrety Montefeltrów, Chrzest Chrystusa
– Sandro Botticelli – Madonna Magnifikat, Primavera
– Leonardo da Vinci – Madonna w grocie (dwie wersje), Ostatnia Wieczerza, Święta Anna Samotrzecia
– Rafael Santi – Madonna ze szczygłem, Szkoła ateńska
– Giorgione – Burza
– Tycjan – Wenus z Urbino, Assunta
– Paolo Veronese – Uczta w Kanie Galilejskiej
– Jacopo Tintoretto – Ostatnia Wieczerza
– Albrecht Dürer – Autoportret (jako Chrystus), Melancholia, graficzna wersja Adama i Ewy

 

Manieryzm (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– Andrea del Sarto – Madonna z harpiami
– Jacopo Pontormo – Nawiedzenie, Zdjęcie z krzyża
– Agnolo Bronzino – portret Lukrecji Panciatichi
– Fiorentino Rosso – Mojżesz broniący córek Jetry
– Parmigianino – Autoportret w wypukłym lustrze
– El Greco – Obnażenie z szat, Zwiastowanie, Zesłanie Ducha Świętego, Widok Toledo, Zmartwychwstanie, Laokoon
– Giuseppe Arcimboldo – Lato (z 1563 r.)
– Szkoła Fontainebleau – Diana łowczyn
– Giovanni da Bologna – Merkury
– Benvenuto Cellini – Perseusz, Solniczka Franciszka I
– Ratusz w Antwerpii, zamek Chambord (plan, bryła, fasada), zamek w Blois (kladka schodowa)

Dokładna analiza treści i formy:
– Agnolo Bronzino – Zwycięstwo czasu nad miłością
– Parmigianino – Madonna z długą szyją
– El Greco – Pogrzeb hrabiego Orgaza
– Giovanni da Bologna – Porwanie Sabinek

 

Renesans i manieryzm w Polsce (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– Jan Baptysta Quadro z Lugano – ratusz w Poznaniu (bryła),
– Santi Gucci – zamek w Baranowie (plan, bryła z zewnątrz, dziedziniec) 
– Jan Maria Padovano – attyka krakowskich Sukiennic
– Antoni von Obbergen – Wielki Arsenał w Gdańsku (fasada)
– brama zamku w Brzegu
– nagrobek Jana Olbrachta
– Santi Gucci – nagrobek Zygmunta Augusta, nagrobek Anny Jagiellonki
– Bitwa pod Orszą
– Marcin Kober – portret Anny Jagiellonki
– Stanisław Samostrzelnik – portret biskupa Tomickiego
– Miniatura z kodeksu Baltazara Behema: U ludwisarza
– Arrasy wawelskie z kolekcji Zygmunta Augusta 

Dokładna analiza treści i formy:
– Bartolomeo Berecci – kaplica Zygmuntowska (bryła, wnętrze), nagrobek Zygmunta Starego
– Franciszek Florentczyk, Bartolomeo Berrecci – zamek na Wawelu (krużganki, renesansowe wnętrza) 
– kamienice braci Przybyłów w Kazimierzu Dolnym (elewacje)
– założenie urbanistyczne Zamościa i widok ogólny na ratusz oraz kamienice, kolegiata w Zamościu (plan, wnętrze)
– Santi Gucci – nagrobek Stefana Batorego

 

Sztuka baroku i rokoka (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Gianlorenzo Bernini – schody Królewskie na Watykanie, kościół San Andrea na Kwirynale (fasada, plan)
– Pietro da Cortona kościół Santa Maria della Pace (fasada)
– Francesco Borromini – oratorium Filipinów w Rzymie (fasada), kościół san Ivo w Rzymie (plan i fasada), kościół Santa Agnese w Rzymie (fasada)
– Balthassare Longhena – kościół Santa Maria delle Salute w Wenecji (plan, bryła)
– Guarino Guarini – pałac Carignano (plan, fasada), kościół San Lorenzo w Turynie (kopuła)
– Jacob van Campen – ratusz w Amsterdamie (bryła)
– Francois Mansart, Jacques le Mercier- kościół Val de Grace w Paryżu (bryła) 
– Charles le Brun, Louis le Vau – pałac Vaux le Vicomte (plan, bryła)
– Jules Hardouin-Mansart – kościół des Invalides w Paryżu (plan, bryła)
– Germain Boffrand – hotel Soubise w Paryżu (wnętrze z Salonem Księżniczki)
– Filippo Juvarra, Giovanni Battista Sacchetti – pałac królewski w Madrycie (fasada, salon rokokowy)
– Jose Benito Churriguera – ołtarz architektoniczny w kościele San Esteban w Salamance
– zakrystia klasztoru kartuzów w Grenadzie (wnętrze)
– Johann Bernard Fisher von Erlach – pałac Schönbrun w Wiedniu (bryła)
– Lucas von Hildebrandt – Górny belweder w Wiedniu (fasady, założenie ogrodowe, plan)
– Jacob Prandtauer – kościół opactwa w Melk (bryła)
– Christoph i Kilian Ignaz Dientzerhoffer – kościół świętego Mikołaja na Małej Stranie w Pradze (bryła)
– Egid Quirin i Cosmas Asam – kościół św. Jana Nepomucena w Monachium, (wnętrze, wystrój) 
– Balthasar Neumann – kościół Vierzehnheiligen (fasada, plan, wnętrze) 
– Matthaus Pöppelmann – Zwinger w Dreźnie (pałac i założenie ogrodowe) 
– George Wenceslaus von Knobelsdorff – pałac Sans Soucci w Poczdamie
– Christopher Wren – katedra św. Pawła w Londynie (fasada, wnętrze) 
– Annibale Carracci – freski w pałacu Farnese w Rzymie (np. Triumf Bachusa i Ariadny) 
– Guido Reni – Rzeź Niewiniątek, Aurora
– Pietro da Cortona – Gloryfikacja rządów Urbana VII (fresk w Pałacu Barberini w Rzymie)
– Michelangelo Merisi da Caravaggio – Kosz z owocami, Męczeństwo św. Mateusza, Wróżąca Cyganka, Śmierć Matki Boskiej 
– Artemisia Gentileschi – Judyta i Holofernes 
– Pieter Paul Rubens – Sąd Ostateczny, Autoportret z Izabelą Brandt, Bitwa Amazonek, Krajobraz z tęczą, Helena Fourment w futrze, Przybycie Marii Medycejskiej do Marsylii 
– Jacob Jordaens – Król pije 
– Anton van Dyck – Portret Karola I, Autoportret z sir Endymionem Porterem David Teniers – Palacze i pijacy
– Adriaen Brouver – Chłopi grający w karty 
– Franz Snyders – Spiżarnia 
– Jan Breugel „Aksamitny“ – Bukiet kwiatów 
– Rembrandt Hermesz van Rijn – Danae, Hendrijke kąpiąca się w rzece, Portret Tytusa, Autoportret w futrzanym płaszczu, Autoportret – Rembrandt jako apostoł Paweł, Autoportret z Saskią na kolanach
– Jan Lievens – Chłopiec rozdmuchujący żar
– Frans Hals – Regentki domu starców w Haarlemie, Wesoły bibosz, Czarownica z Haarlemu (Stara pijaczka) 
– Jan Vermeer van Delft – Widok Delft, Kobieta z naszyjnikiem pereł, Para pijąca wino, Alegoria malarstwa, Koronczarka, Nalewająca mleko
– Jan Steen – Zwariowane gospodarstwo
– Peter de Hooch – Kobieta z dzieckiem u wejścia do spiżarni
– Gerard Ter Borch – Napomnienie ojcowskie
– Jacob van Ruisdael – Młyn koło Wijk
– Willem Claeszon Heda – Martwa natura (Śniadanie)
– Meindert Hobbema – Aleja drzew w Middelharnis 
– Diego Rodriguez de Silva Velazquez – Infantka Małgorzata, Poddanie Bredy, Prządki, Portret Innocentego X, Wenus z lustrem, Triumf Bachusa, Portret Filipa IV
– Jose de Ribera – Kulawiec, Męczeństwo św. Bartłomieja
– Francisco Zurbaran – Pogrzeb św. Bonawentury, Martwa natura z czterema przedmiotami
– Esteban Bartolome Murillo – Immaculata
– Georges de la Tour – Znalezienie ciała św. Sebastiana, Pracownia stolarska św. Józefa, Sen św. Józefa, Pokutująca Maria Magdalena
– Louis le Nain – Rodzina chłopska 
– Claude Lorrain – Lądowanie Kleopatry w Tarsie, Odjazd św. Urszuli 
– Nicolas Poussin – Pogrzeb Fokiona, Orfeusz i Eurydyka 
– Gianbattista Tiepolo – freski w pałacu królewskim w Madrycie (Gloryfikacja Hiszpanii) 
– Antonio Canale – Widok kościoła San Giorgio Maggiore 
– Francesco Guardi – Canale Grande 
– Antoine Watteau – Szyld Gersainta
– Gilles Francois Boucher – Toaleta Wenus 
– Jean Baptiste Simeon Chardin – Modlitwa przed posiłkiem, Chłopiec z bączkiem, Stół kredensowy,
– Thomas Gainsborough – Robert Andrews z żoną, Błękitny chłopiec, Poranna przechadzka
– Sir Joshua Reynolds – Portret Nelly O`Brien, Portret lorda Heathfielda
– William Hogarth – W salonie pani (z cyklu Modne małżeństwo)
– Gianlorenzo Bernini, Dawid, Tron św. Piotra, Nagrobek Ludwiki Albertoni, Nagrobek papieża Urbana VIII, Fontanna Czterech Rzek, Konfesja nad grobem św. Piotra
– Nicola Salvi – Fontanna Di Trevi
– Pierre Puget – Milon z Krotonu 
– Antoine Coysevox – Sława 
– Francois Girardon – Apollo z nimfami (Wersal, ogród)
– Etienne Maurice Falconet – Pomnik Piotra I w Petersburgu
– Egid Quirin Asam – Ołtarz Wniebowzięcia NMP z kościoła kanoników regularnych w Rohr 
– Ignaz Günther – Zwiastowanie 
– Tomasz Poncino, Bartłomiej Wąsowski, Jan Catenazzi, Pompeo Ferrari – kościół farny w Poznaniu (pojezuicki) 
– Tylman z Gameren – kościół św. Anny w Krakowie, kościół Sakramentek w Warszawie, pałac Krasińskich w Warszawie 
– Wawrzyniec Senes – zamek Krzyżtopór w Ujeździe 
– Jan Trevano Zamek Królewski w Warszawie 
– Augustyn Locci – pałac w Wilanowie (bryła)
– Anonim – portret trumienny Stanisława Woyszy
– Anonim – taniec śmierci 
– Daniel Szulc – Portret Michała Korybuta Wiśniowieckiego 
– nagrobek z postacią klęczącą np. Piotra Opalińskiego z kościoła w Sierakowie

Dokładna analiza treści i formy:
– Gianlorenzo Bernini – plac i kolumnada przed bazyliką św. Piotra w Rzymie (plan, bryły)
– Francesco Borromini – kościół San Carlo alle Quatro Fontane (plan, fasada)
– Charles le Brun, Louis le Vau, Andre le Notre, Jules Hardouin-Mansart – Wersal, (pałac wraz z założeniem ogrodowym, plan, bryła, elewacja frontowa i ogrodowa, Galeria Zwierciadlana) 
– Claude Perrault – wschodnia fasada Luwru 
– Johann Bernard Fisher von Erlach – kościół św. Karola Borromeusza w Wiedniu (fasada, plan, wnętrze) 
– Andrea del Pozzo – plafon w kościele świętego Ignacego w Rzymie 
– Michelangelo Merisi da Caravaggio – Powołanie św. Mateusza, Złożenie do grobu, Wieczerza w Emaus 
– Pieter Paul Rubens – Podniesienie Krzyża, Porwanie córek Leukippa
– Rembrandt Hermesz van Rijn – Powrót syna marnotrawnego, Lekcja anatomii doktora Tulpa, Wymarsz strzelców, Pejzaż z miłosiernym Samarytaninem
– Jan Vermeer van Delft – Czytająca list (z Drezna), Kobieta ważąca perły
– Diego Rodriguez de Silva Velazquez – Panny dworskie (Las Meninas)
– Georges de la Tour – Św. Maria Magdalena pokutująca (z lustrem) 
– Nicolas Poussin – Et in Arcadie Ego 
– Antoine Watteau – Odjazd na Cyterę 
– Francois Boucher – Kąpiel Diany 
– Jean-Honore Fragonard – Huśtawka 
– Gianlorenzo Bernini – Apollo i Dafne – Ekstaza św. Teresy
– Giovanni Trevano – kościół śś. Piotra i Pawła w Krakowie (fasada, bryła, plan)
– Daniel Schulz – Portret Jana Kazimierza

 

Sztuka neoklasycyzmu w Europie, sztuka czasów stanisławowskich i klasycyzm w Polsce (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Claude Nicolas Ledoux – Chaux (Arc-et- Senans) – projekt idealnego miasta
– Chalgrin – Łuk na Placu Gwiazdy w Paryżu
– Karl Friderich Schinkel – Nowa Wartownia w Berlinie (bryła), Muzeum w Berlinie (plan, fasada)
– Andrzej Woronichin – Akademia Górnicza w Leningradzie (fasada)
– Richard Boyle – Willa w Chiswick (plan)
– Dominik Merlini – pałac Królikarnia (plan, elewacje)
– Jan Chrystian Kamsetzer – teatr Na wyspie 
– Piotr Aigner – Świątynia Sybilli w Puławach, Pałac Marynki w Puławach (bryły)
– Jakub Kubicki – pałac belwederski w Warszawie (bryła)
– Antonio Corazzi – Pałac Staszica w Warszawie (bryła)
– Antonio Canova – Pomnik Marii Krystyny, Portret Pauliny Borghese
– Bertel Thorvaldsen – pomnik Kopernika, Gnimedes i orzeł
– Jakub Tatarkiewicz – Psyche omdlewająca
– Jacques Louis David – Sabinki, Śmierć Sokrtesa, Portret pani Recamier, Bonaparte na Przełęczy św. Bernarda, Koronacja Napoleona, portret Stanisława Kostki Potockiego
– Dominique Ingres – Łaźnia turecka, Portret panny Riviere
– Marceli Bacciarelli – Portret Stanisława Augusta Poniatowskiego z klepsydrą
– Bernardo Belotto (zw. Canaletto) – Kolumna Zygmunta od strony Wisły, Krakowskie Przedmieście, Widok Warszawy od strony Pragi
– Jan Piotr Norblin – Towarzystwo na wycieczce w parku 

Dokładna analiza treści i formy:
– Jacques- Germain Soufflot – kościół św. Genowefy w Paryżu (plan, bryła, fasada)
– Jacques Ange Gabriel – Petit Trianon (obie fasady)
– Dominik Merlini – pałac Na wodzie (obie fasady, bryła, wnętrza)
– Szymon Bogumił Zug – kościół ewangelicko-augsburski w Warszawie (plan, bryła, fasada)
– Piotr Aigner – kościół św. Aleksandra w Warszawie
– Antonio Canova – Amor i Psyche
– Bertel Thorvaldsen – pomnik księcia Józefa Poniatowskiego
– Jacques Louis David – Śmierć Marata, Przysięga Horacjuszy
– Dominique Ingres – Źródło, Wielka Odaliska
– Marceli Bacciarelli – Stanisław August Poniatowski w stroju koronacyjnym

 

Romantyzm (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Francisco Goya y Lucientes – Maja naga, Maja ubrana, Autoportret (w wieku dojrzałym), Portret księżnej Alba z 1785 r., Rodzina Karola IV, Saturn pożerający swe dzieci, Sabat czarownic, Kolos (Panika)
– Eugène Delacroix – Dante i Wergiliusz w piekle, Śmierć Sardanapala, Scena z masakry na Chios, Kobiety algierskie, Portret Chopina
– Théodore Géricault – Oficer szaserów, Derby w Epsom 
– Caspar David Friedrich – „Nadzieja” w lodach, Podróżnik po morzu chmur, Mężczyzna i kobieta zapatrzeni w księżyc, Opactwo w dąbrowie, Mnich nad brzegiem morza
– William Blake – Przedwieczny, Newton
– Johann Heinrich Fűssli – Koszmar (Nocne mary)
– Joseph Mallord William Turner – Ostatnia droga Téméraire’a – Spokój – pogrzeb na pełnym morzu – Pożar Izby Lordów i Izby Gmin
– John Constable – Zatoka Weymouth, Bród, Wóz siana, Katedra w Salisbury (wersja z 1823 r)
– Piotr Michałowski – Seńko, Napoleon na siwym koniu, Defilada przed Napoleonem, Portret chłopa w kapeluszu 
– Wojciech Korneli Stattler – Machabeusze 
– Walenty Wańkowicz – Portret Adama Mickiewicza na Judahu 
– François Rude – Napoleon budzący się do nieśmiertelności 
– Jean Baptiste Carpeaux – Taniec

Dokładna analiza treści i formy:
– Francisco Goya y Lucientes – Sen rozumu budzi potwory (akwaforta z akwatintą z cyklu Kaprysy), Rozstrzelanie powstańców madryckich
– Eugène Delacroix – Wolność wiodąca lud na barykady 
– Théodore Géricault – Tratwa Meduzy 
– Joseph Mallord William Turner – Szybkość para deszcz 
– Piotr Michałowski – Bitwa pod Samosierrą (wersja z ok. 1837 r.) 
– François Rude – Wymarsz ochotników (Marsylianka)

 

Malarstwo europejskie II połowy XIX wieku ( kolejno kierunkami do secesji) (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– Theodore Rousseau – U wodopoju
– Gustave Courbet – Autoportret z psem, Atelier malarza, Dzień dobry, panie Courbet, Pogrzeb w Ornans
– Camille Corot – Dziewczyna z perłą, Most w Mantes, Katedra w Chartres
– Jean François Millet – Zbierające kłosy, Siewca
– Honore Daumier – Ulica Transnonain w Paryżu, Don Kichot
– Ilia Riepin – Burłacy na wołdze 
– Adolphe William Bouguereau – Narodziny Wenus
– Thomas Couture – Rzymianie w czasie upadku
– Alexandre Cabanel – Narodziny Wenus
– Henryk Siemiradzki – Pochodnie Nerona 
– John Everett Millais – Ofelia
– Dante Gabriel Rossetti – Beata Beatrix, Zwiastowanie
– Edward Burne-Jones – Złote schody
– William Holman Hunt – Przebudzone sumienie
– Gustave Moreau – Taniec Salome, Zjawa
– Puvis de Chavannes – Biedny rybak
– Arnold Bőcklin – Wyspa umarłych (Wersja z 1880 r.)
– Odilon Redon – Oko jako dziwaczny balon (litografia), Zamknięte oczy
– James Ensor – Autoportret wśród masek
– Edouard Manet – Bar w Folies-Bergère, Atelier w łódce, Na balkonie, Rozstrzelanie cesarza Maksymiliana 1867-68
– Claude Monet – Dworzec Saint Lazare (Przynajmniej dwie wersje), Stogi (dwie wersje), Nenufary (dwie wersje)
– Edgar Degas – Klasa tańca, Tancerka w garderobie, Wyścigi konne (Jeźdźcy. Amatorzy), Absynt (W kawiarni)
– Camille Pissarro – Czerwone dachy
– Pierre-Auguste Renoir – Wielkie kąpiące się, Moulin de la Galette, Liza z parasolką, Śniadanie wioślarzy
– George Seurat – Modelki, Cyrk, Studia do obrazu: Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte
– Berthe Morisot – Kołyska
– Paul Signac – Port w Marsylii
– Paul Cézanne – Dom wisielca, Autoportret, Chłopiec w czerwonej kamizelce, Grający w karty, Martwa natura z błękitnym wazonem, Wielkie kąpiące się
– Vincent van Gogh – Buty, Jedzący kartofle, Portret „Ojca” Tanquy, Nocna kawiarnia, Autoportret (z 1888 r.), Autoportret z zabandażowanym uchem, Droga z cyprysami, Słoneczniki (przynajmniej dwie wersje) 
– Henri de Toulouse-Lautrec – Moulin Rouge, Les Ambasadour Aristide Bryant, Jane Avril w Jardin de Paris, Yvette Gilbert 
– Paul Gauguin – Żółty Chrystus, Autoportret z Żółtym Chrystusem, Ta Matete, Manao Tupapau, Nevermore, Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd zmierzamy?
– Paul Sérusier- Melancholia, Talizman
– Maurice Denis – Muzy
– Pierre Bonnard – Kobiety w ogrodzie

Dokładna analiza treści i formy: 
– Gustave Courbet – Kamieniarze
– François Millet – Anioł Pański
– Honore Daumier – Praczka
– Henryk Siemiradzki – Dirce chrześcijańska
– Edouard Manet – Olimpia, Śniadanie na trawie
– Claude Monet – Impresja – Wschód słońca, Katedra w Rouen (przynajmniej cztery wersje)
– Edgar Degas – Primabalerina
– Pierre-Auguste Renoir – Huśtawka, Akt w słońcu
– George Seurat – Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte
– Paul Cézanne – Martwa natura z kuchennym stołem, Góra Sainte-Victoire (kilka wersji)
– Vincent van Gogh – Sypialnia van Gogha, Kruki nad łanem zboża
– Henri de Toulouse-Lautrec – W salonie, Divan Japonais
– Paul Gauguin – Wizja po kazaniu – walka Jakuba z aniołem, Kobiety na plaży

 

Malarstwo polskie II poł. XIX wieku (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Artur Grottger – Pożegnanie powstańca, Świętokradztwo (z cyklu Wojna), Plac zamkowy w Warszawie (z cyklu Warszawa), Kucie kos
– Jan Matejko – Kazanie Skargi, Hołd Pruski, Kościuszko pod Racławicami, Poczet królów polskich, Konstytucja 3 maja
– Henryk Rodakowski – Portret matki
– Juliusz Kossak – Polowanie z sokołem, Stadnina na Podolu 
– Wojciech Gerson – Cmentarz w Zakopanem
– Aleksander Kotsis – Matula pomarli
– Józef Szermentowski – Bydło schodzące do wodopoju 
– Maksymilian Gierymski – Wiosna w małym miasteczku, Zima w małym miasteczku
– Aleksander Gierymski – Żydówka z pomarańczami, Święto Trąbek, Wieczór nad Sekwaną, Trumna chłopska
– Józef Chełmoński – Przedstawienia: Trojek i Czwórek, Żurawie, Bociany, Kuropatwy na śniegu, Burza

Dokładna analiza treści i formy:
– Artur Grottger – Bój (z cyklu Lituania)
– Jan Matejko – Stańczyk, Rejtan – Upadek Polski, Bitwa pod Grunwaldem
– Henryk Rodakowski – Portret generała Henryka Dembińskiego
– Juliusz Kossak – Polowanie z sokołem, Stadnina na Podolu 
– Wojciech Gerson – Cmentarz w Zakopanem
– Aleksander Kotsis – Ostatnia chudoba
– Maksymilian Gierymski – Pikieta powstańcza
– Aleksander Gierymski – Altana w ogrodzie (oraz studia do obrazu)
– Józef Chełmoński – Babie lato

 

Architektura i rzeźba XIX wieku (po klasycyzmie) (galeria)

Umiejętność rozpoznania: 
– John Nash – Pawilon królewski w Brighton (bryła)
– Charles Barry – Parlament w Londynie (bryła)
– Zamek w Neuschwanstein (bryła)
– Karl Friedrich Schinkel – Pałac w Kórniku (bryła)
– Joseph Paxton – pałac Kryształowy w Londynie (zdjęcia i rekonstrukcje)
– Gustave Eiffel – Wieża w Paryżu
– Edgar Degas – Czternastoletnia tancerka
– Auguste Rodin – Myśliciel, Katedra, Pocałunek, Ręka Boga

Dokładna analiza treści i formy:
– Charles Garnier – Opera w Paryżu (bryła, fasada)
– Auguste Rodin – Mieszczanie z Calais

 

Secesja w sztuce europejskiej i Młoda Polska (wraz z recepcją impresjonizmu) (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Antonio Gaudi – Casa Mila
– Hektor Guimard – Wejścia do paryskiego metra
– Wictor Horta – Maison Tassel (klatka schodowa), Grand Bazar (fasada)
– Whistler – Pawia sala (wystrój)
– Stanisław Wyspiański – Gmach Towarzystwa Lekarskiego (wystrój wnętrza, witraż), Wystrój salonu Żeleńskich , witraże i polichromie kościoła Franciszkanów w Krakowie, kartony do witraży wawelskich, Staś, Mietek, Podwójny portret Elizy Pareńskiej 
– Franciszek Mączyński, Tadeusz Stryjeński – Teatr Stary w Krakowie (elewacja)
– Stanisław Witkiewicz – Willa pod Jedlami (bryła)
– Aubrey Beardsley – Pawia suknia, Salome
– Gustave Klimt – Judyta i Holofornes, Salome, Spełnienie (Fryz z pałacu w Stocklet)
– Alfons Mucha – Plakat 
– Edward Munch – Madonna, Taniec życia
– Mikolajus Constantinas Ciurlonis – Pochód żałobny V 
– Jacek Malczewski – Introdukcja, Błędne koło, Krajobraz z Tobiaszem
– Witold Wojtkiewicz – Chrystus i dzieci
– Edward Okuń – Okładka do Chimery
– Józef Mehoffer – witraże do katedry fryburskiej
– Józef Pankiewicz – Wóz z sianem, Japonka, Wizyta, Targ na kwiaty
– Władysław Podkowiński – Dzieci w ogrodzie, Sad w Chrzesnem
– Leon Wyczółkowski – Kopanie buraków (jedna z wersji), Rybacy (jedna z wersji)
– Kazimierz Stabrowski – Na tle witrażu
– Jan Stanisławski – Topole nad wodą 
– Emil Galle – przykładowy wazon

Dokładna analiza treści i formy:
– Antonio Gaudi – Sagrada Familia (fasada)
– Joseph Olbrich -pałac „Secesji” wiedeńskiej (bryła)
– Gustave Klimt – Pocałunek
– Jacek Malczewski – Melancholia
– Auguste Rodin – Danaida
– Stanisław Wyspiański – Bóg Ojciec (witraż), cykl widoków na kopiec Kościuszki
– Józef Mehoffer – Dziwny ogród

 

Pierwsza połowa XX wieku (kolejno grupami i kierunkami wraz ze sztuką polską Międzywojnia) (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Henri Matisse – Radość życia, Wielkie czerwone wnętrze, Taniec, Muzyka
– Andre Derain – Most Westminsterski
– Maurice Vlaminck – Czerwone drzewa
– Edward Munch – Śmierć, Taniec życia
– George Rouault – Pierrot jako artysta
– Ernst Ludwig Kirchner – Autoportret z modelką
– Emil Nolde – Tryptyk Maria Egipcjanka
– Wassily Kandinsky – Błękitny jeździec, kościół w Murnau, pierwsza akwarela abstrakcyjna
– Franz Marc – Żółta krowa
– Oskar Kokoschka – Morderca, nadzieja kobiet
– Pablo Picasso – Portret Gertrudy Stein, Fabryka z Horta de Ebro, Dziewczyna z mandoliną, Portret Kahnweilera, Martwa natura ze skrzypcami, Trzej muzykanci
– George Braque – Domy w Estaque, Portugalczyk, Gitara i klarnet
– Umberto Boccioni – Jedyna forma ciągłości w przestrzeni (rzeźba), Elastyczność, Ulica między domami
– Giacomo Balla – Dynamizm psa na smyczy
– Gino Severini – Taniec Pan Pan w Monico
– Władimir Tatlin – Pomnik III Międzynarodówki
– Kazimierz Malewicz – Czarny kwadrat na białym tle, kompozycja suprematystyczna (z 1915 roku) 
– El Lissitzky – Czerwonym klinem uderz w Białych
– Piet Mondrian Kompozycja I, Brodway Boogie Woogie
– Marcel Duchamp – Akt schodzący po schodach, L.H.O.O.Q, Fontanna, Wieszak, Suszarka do butelek
– Kurt Schwitters – Merzbild
– Max Ernst – Słoń Celebes
– Man Ray – Podarunek
– Giorgio de Chirico – Tajemnica i melancholia ulicy
– Jean Miro – Karnawał arlekina, Ważka z czerwonymi skrzydełkami
– Rene Magritte – Terapeuta
– Salvador Dali – Portret Mae West, Uporczywość pamięci
– Constantin Brancusi – Księżna X, Niekończąca się kolumna, Ptak
– Henri Moore – Spoczywająca postać, Król i królowa
– Frank Lloyd Wright – Zakłady Johnson Wax w Madison (wnętrze biurowca), Willa Kaufmanna (Dom nad wodospadem) (bryła)
– Mies van der Rohe – Osiedle w Weissenhof (widok ogólny na domy) 
– Walter Gropius i Adolf Meyer – fabryka „Fagus“ (bryła)
– Walter Gropius – siedziba Bauhausu w Dessau (bryła) 
– Leon Chwistek – Szermierka
– Stanisław Ignacy Witkiewicz – Portret Jadwigi Witkiewiczowej (z 1925 roku), Portret Edwardy Szmuglarowskiej z 1930 r., Autoportret (z 1938 r.) 
– Zbigniew Pronaszko – Akt 
– Eugeniusz Zak – Pierot
– Tytus Czyżewski – Madonna z dzieciątkiem
– Jan Cybis – Martwa natura z kwiatami
– Zygmunt Waliszewski – Uczta renesansowa
– Wojciech Kossak – Portret Józefa Piłsudskiego na kasztance
– Tadeusz Makowski – Szewc
– Władysław Skoczylas – Zbójnicki
– Zofia Stryjeńska – Spotkanie z synem z cyklu Pascha
– Władysław Strzemiński – Pejzaż morski, Kompozycja unistyczna
– Katarzyna Kobro – Kompozycja przestrzenna
– Zbigniew Pronaszko – Projekt pomnika Adama Mickiewicza w Wilnie
– Henryk Stażewski – Relief nr 12 
– Xawery Dunikowski – Tchnienie 

Dokładna analiza treści i formy:
– Henri Matisse – Portret żony z zieloną pręgą
– Edward Munch – Krzyk (wersja malarska i graficzna)
– Ernst Ludwig Kirchner – Kobiety na ulicy
– Fernand Leger – Mona Liza z kluczami
– Giacomo Balla – Dziewczynka biegnąca na balkonie
– Marcel Duchamp – Panna młoda rozbierana przez swych kawalerów jednak (wielka szyba)
– Giorgio de Chirico – Niepokojące muzy
– Salvador Dali – Płonąca żyrafa
– Marc Chagall – Podwójny portret z kieliszkiem wina, Upadek anioła
– Stanisław Ignacy Witkiewicz – Marysia i burek na Cejlonie
– Tadeusz Makowski – Kapela dziecięca
– Xawery Dunikowski – Kobiety brzemienne

Druga połowa XX wieku (kolejno kierunkami plastyka, architektura, sztuka polska) (galeria)

Umiejętność rozpoznania:
– Francis Bacon – Studium według portretu papieża Innocentego X Velazqueza, Studium portretu Van Gogha, Mężczyzna z mikrofonami (malarstwo)
– Alberto Giacometti – Plac, Las 
– Jackson Pollock – Wilczyca, Rytm jesieni
– Franz Kline – Figura ósma
– Wols – Kompozycja V
– Karel Appel – holenderka
– Jean Fautier – Głowa zakładnika nr 22
– Jean Dubuffet – Kapelusz z kokardą, Pierre Matisse ciemny
– Mark Rothko – Ziemia i zieleń, Tryptyk (w Tothko Chapel w Rice University)
– Robert Rauschenberg – Odaliska, Kanion
– Jasper Johns – Trzy flagi, Cel z czterema twarzami
– Cesar – Wielki kciuk
– Claes Oldenburg – Dwa Cheesburgery, Miękki sedes, Spinacz do suszenia bielizny
– Arman – Akumulacja
– Yves Klein – Antropometrie
– Andy Warhol – Wielka puszka zupy Campbell’s, Autoportret z cieniem
– Roy Lichtenstein – A teraz moi mali, za Francję, M – Maybe
– George Segal – Plakat filmowy, Cinema
– Allen Jones – Wieszak na kapelusze, Stół
– Duane Hanson – Turyści
– Alexander Calder – Mobile
– Bridget Riley – Prąd
– Victor Vasarely – Attai 
– Joseph Kosuth – Jedno i trzy krzesła
– Robert Smithson – Spirana grobla
– Richard Long – A Crossing Place
– Georg Baselitz – Portret Franza Dahlema
– Frank Lloyd Wright – Muzeum Gugenheima w Nowym Yorku
– Renzo Piano i Richard Rogers – Centrum Pompidou w Paryżu (bryła)
– Charles Moore – Piazza d’Italia (Nowy Orlean –USA)
– Aleksander Kobzdej – Kamieniarze
– Maria Jarema – Filtry 13
– Władysław Strzemiński – Powidok światła. Kobieta w oknie
– Piotr Potworowski – Krajobraz z Łagowa
– Tadeusz Brzozowski – Pludry
– Andrzej Wróblewski – Ukrzesłowiona
– Artur Nacht Samborski – Martwa natura z fikusem
– Zdzisław Beksiński – kompozycja bez tytułu z 1983 roku z katedrą z piszczeli
– Tadeusz Kantor – Multiple parasolowe, environment: Umarła klasa
– Jacek Waltoś – Oczekiwanie (rzeźba)
– Władysław Hasior – Bolesna (rzeźba, Wyszywanie charakteru, pomnik: Dzieciom Zamojszczyzny
– Magdalena Abakanowicz – Abakan czerwony, Aliteracje, Katharsis
– Gustaw Zemła – Pomnik Powstańców Śląskich w Katowicach
– Katarzyna Kozyra – Piramida zwierząt 

Dokładna analiza treści i formy:
– Francis Bacon – Mężczyzna z mikrofonami (malarstwo)
– Jackson Pollock – Drewniany konik nr 10A
– Willem de Kooning – Kobieta I
– Richard Hamilton – Co właściwie sprawia, że nasze mieszkania są tak odmienne, tak pociągające?
– Duane Hanson – Kobieta z wózkiem na zakupy
– Michelangelo Pistoletto – Wenus wśród szmat
– Le Corbusier – Kaplica Nôtre Dame do Haut w Ronachamp (plan, bryła z różnych stron)
– Jerzy Duda – Gracz – Hamlet Polny
– Andrzej Wróblewski – Rozstrzelanie V
– Bronisław Linke – Autobus

Written by Aleksandra Krolak

11/12/2008 at 23:29

Obserwuj

Otrzymuj każdy nowy wpis na swoją skrzynkę e-mail.

Join 32 other followers